کوه یخ یا همان ICEBERG  را اگر از نزدیک ندیده باشیم، دست کم در شاهکار بی‌بدیل سر دیوید آتن‌برو بزرگ «planet Earth» دیده‌ایم و یا اگر آن را هم ندیده باشیم، تایتانیک جیمز کامرون را که دیگر دیده‌ایم! ندیده‌ایم؟

     بیابان‌زایی، مهیب‌ترین بلایای ناپیدای آباد‌بوم‌هایی است که حفظ محیط زیست هرگز در سبد اولویت‌های راهبردی مردمان‌شان از جایگاهی درخور برخوردار نبوده است. بیابان‌زایی یعنی: اُفت حاصلخیزی خاک، یعنی تشدید برهنگی زمین، یعنی شیب منفی سطح آب در سفره‌های زیرزمینی، یعنی شور شدن اراضی، یعنی سله‌بستن خاک، یعنی افزایش فرسایش بادی و آبی، یعنی فقر، یعنی مهاجرت ناخواسته، یعنی تنش اجتماعی، یعنی ناامیدی، یعنی ...

    نه! هیچکدام از این تعاریف لازم نیست. فقط کافی است سری به درگاه مجازی کنفرانس کپنهاگ بزنید که از هفتم دسامبر پذیرای عالی‌ترین نمایندگان اغلب کشورهای جهان است و در آنجا به این تصویر خوب دقت کنید:     آنگاه خواهید دید که:
     بر این تپه‌ی کوچک
     از صدای هیچ پرنده‌ای
     خبری نیست!
                       هست؟

درج نظر

     سرانجام باراک اوباما رییس جمهور ایالات متحده آمریکا به عنوان شصت و ششمین رهبر جهان اعلام کرد که 10 روز دیگر شخصاً در اجلاس کپنهاگ شرکت خواهد کرد تا عزم دولت خویش را برای کاهش فرآیندهایی که پایداری زیست را در زمین به مخاطره انداخته است، نشان دهد.
   حضور اوباما، به ویژه از این منظر می‌تواند حایز اهمیت باشد که در طول چند دهه‌ی گذشته، به ویژه 12 سال حاکمیت بوش پدر و پسر و 8 سال سلطه‌ی رانالد ریگان، آمریکا بیشترین تک‌روی را در حوزه‌ی مجادلات و مباحث جهانی محیط زیستی از خود نشان داده و همواره مانند یک تافته‌ی جدابافته کوشیده بود از زیربار مسئولیت جهانی مهار جهان‌گرمایی و تخریب محیط زیست شانه خالی کند.
    همچنین، این حضور ممکن است رهبران دیگر کشورهای اصلی آلوده‌کننده‌ی زمین، یعنی چین و هندوستان را هم به شرکت در این مهم‌ترین اجلاس سبز جهان ترغیب کند؛ اجلاسی که ظاهراً جمهوری اسلامی ایران هم برای نخستین بار می‌خواهد در بالاترین سطح ممکن در آن مشارکت داشته باشد؛ رخدادی که در صورت وقوع، کاملاً بی‌سابقه بوده و می‌توان آن را به فال نیک گرفت. چه تاکنون هرگز در دولت‌های پیشین، چه در زمان هاشمی رفسنجانی، چه محمد خاتمی و چه همین دولت نهم چنین رویکردی ملاحظه نشده بود.
    بارها گفته‌ام که جهان‌گرمایی و تغییر اقلیم را می‌توان به بهانه‌ای مقبول برای آغاز یک گفتگوی جدی و مؤثر برای تأمین آینده‌ی مشترک همه‌ی مردم ساکن در همه‌ی کشورهای موجود در همه‌ی قاره‌های جهان بدل ساخت. خطرات روزافزون ناشی از جهان‌گرمایی، می‌تواند سبب شود تا همه در برابر این دشمن مشترک بشریت، دست اتحاد داده و به خاطر زمین هم که شده، منیت‌ها و مرزهای عدالت‌گریزانه را به کناری نهیم.
    هیچ اولویتی در جهان بالاتر از حفظ محیط زیست، به عنوان بستر تولید و حافظ کیفیت زندگی وجود ندارد؛ اجلاس کپنهاگ بار دیگر فرصتی تاریخی برای نخبگان و رهبران جهان فراهم می‌آورد تا نشان دهند به چه میزان از این آموزه حمایت کرده و حاضرند هزینه‌هایش را بپردازند.

   در همین باره:

   جهان‌گرمایی ؛ فرصتی برای جهان‌گرایی!

درج نظر

مریم دانش، دانش‌آموز سال اوّل مدرسه راهنمایی عصمت (منطقه 6 آموزش و پرورش) است که امسال برای دوّمین سال پیاپی توانسته است در مسابقه‌ای جهانی شرکت کرده و از بین دو میلیون و چهارصدهزار شرکت کننده متعلق به بیش از یکصد کشور جهان، حایز رتبه‌ی سوّم شود ...

     امروز وقتی در این نقشه که توسط سازمان ملل متحد - UNFCCC - تهیه شده و آخرین تاریخ بروزرسانی آن به همین تابستان سال جاری می‌رسد، دقت کردم؛ هم حیرت کردم و هم نگران شدم از این همه پیشرفت نسبت به سال 2002!

امروز - 15 اکتبر - روز اقدام جهانی برعلیه تغییرات اقلیمی است. سه سال است که فراخوانی جهانی از سوی وبلاگنویسان در چنین روزی برگزار می شود تا هر سال به موضوعی مهم پرداخته و توجه مردم را به دشواری های زندگی در زمین جلب کنند. امسال هم نوبت تغییرات اقلیمی و جهان گرمایی بود که بیش از 8 هزار وبلاگ از آن حمایت کردند. اما متاسفانه امسال گویا دیگر کسی حوصله یا رمقی برای همراهی سبز با این فراخوان جهانی در ایران نداشته است!

کسی می داند چرا؟

در همین باره:

- گاوها و آدمها

- در پاسخ به فراخوانی جهانی: اقدام برای مقابله با فقر

درج نظر

      از ديدن اين دو تصوير چه حس و حالي را تجربه مي‌كنيد؟
     درست مي‌بينيد؛ آنها درختان مصنوعي يا "artificial trees" هستند كه قرار است در قالب يك برنامه‌ي تحقيقاتي بلندپروازانه اندكي از خطر جهان‌گرمايي "Global Warming" را بكاهند. دكتر تيم فاكس كه عهده‌دار اين مسئوليت بزرگ در آكادمي ملّي علوم بريتانيا است، اينك مي‌كوشد تا به كمك دانش ژئومهندسي، بخشي از نابخردي‌ها و آزمندي‌هاي بشر متكبر هزاره‌ي سوّم را تعديل بخشد ...

     استاد احمد آل یاسین را همه می‌شناسیم، یکی از اندیشمندان وطن‌دوست و متخصص با شهرتی فراملّی که دارای تألیفات و کتاب‌های متعددی به زبان‌های فارسی و انگلیسی در حوزه محیط زیست و منابع آب است. او هر چند فرسنگ‌ها دور از وطن زندگی می‌کند، امّا همواره دلش با ایران و ایرانیان بوده و برای بلندی نام ایران هر چه در توان داشته به انجام رسانده است.
     آنچه که در ادامه می‌خوانید، یکی از تازه‌ترین مقالات ایشان است در مورد کارمایه‌های نو و روند شتابناک اسحصال از آن در جهان. با سپاس از استاد - به دلیل ارسال نسخه‌ای از این نوشتار علمی ارزشمند، برای درج در تارنمای مهار بیابان‌زایی - این امیدواری را برای خود، خوانندگان عزیز این تارنما و سرزمین مقدس‌‌مان محفوظ می‌دارم که همچنان از موهبت داشتن و بالیدن به امثال آل‌یاسین‌ها و آرمان‌های بلندشان مفتخر باشند ...