به نام یگانه فرزانه
پروردگار مهربان را سپاسگزارم كه ارزش نعمت دوست را پيش از آن كه حافظ يادآوري كند، دانستم. گرچه در عمر 72 سالهي خود سعادت ديدار بزرگاني پرشمار را داشتهام، دوستانم اندكند، كه بايستي آن را به ناهنجاري خويش وابسته بدانم. بدينترتيب، آنها كه مرا با همهي كاستيهايم پذيرفتهاند و دوستي خويش را از من دريغ نداشتهاند، ارج بسيار مينهم. در ميان دوستان، آنها كه همكارم بودند، جايگاهي والاتر دارند، چه در پرورش اين بنده سختيها كشيده و رنجها بردهاند.
اسماعيل رهبر نماد يك دوست همكار، يا يك همكار دوست است. اكنون كه افزون بر 32 سال خاطرات همكاري منجر به دوستي رهبر را مرور ميكنم، بيش از هر رخدادي، پخش سيلاب 25/12/1358 و شبهاي مدرسهي دم قنات جونگان ممسني در نظرم مجسّم ميگردند. اسماعيل و اردشير و آهنگ، سه يار دبستاني با ديگر دوستاني كه سرد و گرم روزگار را چشيده بودند ... رشتی و لر و سپیدانی نشان دادند که همدلی از همزبانی خوش تر است.
رهبر چه زحمتها كشيد تا روابطي رياضي براي بريدن زانوهاي آبرساني ده شور بيابد تا آزمون و خطا را به كاري بي لغزش تبديل كند. هنگامي كه آخرين لوله را كار ميگذاشتيم، جوشكار شركت نفت با تمسخر به خط كشي بنده، روي زانو را نگاه ميكرد؛ با مسئوليت من زانو را بريد. هنگامي كه لوله دقيقاً در جاي مورد نظر قرار گرفت، به رهبر درود فرستادم. دقت از ويژگيهاي پسنديده رهبر است. راستگويي، امانتداري و آنچه خوبان همه دارند، اسماعيل را رسيده است. دوستي با رهبر را از بزرگترين افتخارات خود ميدانم. اكنون كه دوران خدمت رسمي رهبر به پايان رسيده است، و بهانهاي را براي شركت در نشستهاي پرشمار ندارد، آرزو ميكنم كه مرا در شيراز و همكاران را در گربايگان سرافراز فرموده و رد پاي خود را دگربار ببيند.
گر مخيّر بكنندم به قيامت كه چه خواهي
دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را
سعدي
سید آهنگ کوثر
۲۳/۲/۱۳۸۷
