حماسه دوباره خس و خاشاک ؛ این بار در همایش آبخیزداری شهری تهران!
جمال قدوسی را اهالی آبخیزداری به خوبی میشناسند. یادش به خیر در تابستان 1371 به همراه اکبر زرگر دوستداشتنی – که حالا مدتهاست ساکن یکی از پرآبترین کشورهای جهان «کانادا» شده است – مآموریتی از او گرفتم برای پروفیلبرداری از بستر آبراهههای موجود در آبخیز جفتی فیله خاصه میانه با استفاده از دوربین تئودولیت. او آن زمان، رییس بخش تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری بود و من کارشناس صفر کیلومتر بخش! وقتی وارد فیله خاصه شدم، تازه دریافتم که اینجا یک بدلند واقعی است و هزاردره هم برای توصیفش کافی نیست. با این وجود، به مدد حضور زرگر آن 15 روزی را که در فیله خاصه ماندم و پروفیلبرداری کردم، یکی از شیرینترین و پرخندهترین سفرهای کاریام به شمار میآید ...
آن روزها گذشت و جمال قدوسی هم از پیش ما رفت و دکترا گرفت و بازنشسته شد؛ اما همچنان به تدریس در دانشگاه ادامه میدهد ... و مهمتر آن که کماکان شوخطبعی خود را حفظ کرد تا به عنوان سخنران، روز چهارشنبه گذشته در نخستین همایش آبخیزداری شهری پشت تریبون قرار گرفت. عنوان سخنرانی دکتر قدوسی «تحلیل راهبردها، امکانات و روشهای استحصال آب با رویکرد آبخیزداری شهری» بود. در فرازی از سخنرانیاش، وی گفت: بر خلاف آنچه اغلب در شهرداریها اتفاق میافتد، وظیفهی نیروهای خدماتی شهرداری آن نیست که تا بارانی آمد و آبی جاری شد، بلافاصله آن آب را به سمت کانالی هدایت کرده و از شهر خارج کنند. اتفاقاً باید کوشید تا سرعت حرکت آب را کم کرده و به آن مجال داد تا در مکانهای مناسب در زمین فرو رود و بدینترتیب سفرههای آب زیرزمینی شهر تغذیه و تقویت گردد و به همین دلیل، موانعی مانند خس و خاشاک میتوانند در این مهم به خوبی عمل کرده و سرعت حرکت روانآبهای شهری را کند کنند!
کاش در تالار اجتماعات مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام میبودید و عکسالعمل حاضران را میدیدید که چگونه همه با شنیدن کلمه «خس و خاشاک» به هم نگاه میکردند و لبخند میزدند! انگار هنوز هم: ما همه با هم هستیم ...
آری ... خس و خاشاک بار دیگر نشان داد که نباید به هیچ وجه دست کم گرفته شود و ارزشهایش انکار گردد. اصلاً کسی چه می داند؟ شاید منظور مهندس امان پور از قیام زیست محیطی هم همین باشد!
درود بر همه ایرانیانی که نخواهند گذاشت تا حماسهی خس و خاشاک در این بوم و بر مقدس فراموش شود.







