|
در ستايش عاشقانهترين آبشار ايران ؛ درهي عشق!
ميگويند: سالهاي سال پيش ... دختري زيبارو از عشاير منطقه دل به جواني چابك و تنومند ميبندد كه هر روز گوسفندانش را براي چرا به نزديكي آبشار آورده و در آنجا با نوايي خوش دمي را به ني زدن مشغول ميشود ... امّا از آنجا كه بزرگان خانوادهي دختر حاضر به اين وصلت نيستند، دختر روزي خود را از بالاي همين آبشار كه هر روز براي گوش سپردن به نواي سحرانگيز چوپان جوان، آنجا مينشست، به پايين پرتاب ميكند و ... بدينترتيب، آبشار درهي عشق متولّد ميشود ... ارتفاع آبشار درهي عشق بيش از صد متر برآورد شده است؛ ويژگي ممتازي كه در بين ديگر آبشارهاي شناختهشده و مشهور كشور، از جمله آبشارهايي نظير: آتشگاه (لردگان)، آبتاف (دهلران)، آبملخ (دنا)، آسياب خرابه (مرند)، آلامل (آمل)، اكاپل (كلاردشت)، بارانكوه (گرگان)، بهرامبيگي (ياسوج)، گنجنامه (همدان)، گورگور (سبلان)، خضر (سميرم)، ايج (رامسر)، چمآو (ايلام)، عيشآباد (شبستر) و مارگون (بويراحمد)؛ اگر نگوييم بينظير، دستكم، كمنظير است. آبشاري كه نه از چكاد و يا ميانِ كوه، بلكه از دل كوه (چون چاهي) با سرعتي زياد بيرون مىجهد و منظرهي بديعى پديد مىآورد. شناسهي ارزشمند ديگر اين آبشار، آن است كه در پاي آن و بر خلاف اغلب آبشارهاي كشور فضاى هموار نسبتاً گسترده و بازي با درختان بلوط وجود دارد، آن هم درست در دو سوي سرشاخهي خروشان و زيباي كارون که امکان ايجاد انواع سازههاي تفرجگاهي لازم را فراهم مىآورد، واپسين امتياز اين چشمانداز منحصر به فرد سبزكوه را بايد در موقعيت استقرار آن، يعني قرار گرفتن در بين دو روستاى درهي عشق و دورک شاهپورى معروف به دورک انارى دانست که هر دو داراى انارستانهاى بزرگ و مزارع شاليزارى جالب توجهي هستند. مؤلفههاي ذكر شده و اختصاصات ناهمتاي درهي عشق در دل منطقهي حفاظتشدهي سبزكوه، پتانسيل غريبي را براي آفرينش يك فضاي شگفتانگيز فراهم آورده است كه گمان نبرم هيچ ناظري را بتواند از خود برهاند. بنابراين، خوانندگان طبيعت دوست «مهار بيابانزايي»!
پيوست: |+| نوشته شده توسط محمد درویش در شنبه 6 آبان1385 و ساعت 9:12  |
درباره وبلاگ
 به «مهار بيابانزايي» خوش آمديد؛ تارنمايي كه ميكوشد در گام نخست جايگاه محيط زيست را در سبد اولويتهاي راهبردي كشور، به منزلگاهي درخور ارتقاء بخشد؛ و در گام بعدي ثابت كند كه بخش پهناوري از زيستبوم وطن، همان قلمرو برهنه و سوزان ماسههاي بادي و شورابهاي كويري و كلوتهاي سر به فلك كشيده و نبكاهاي استوار عرصههاي بياباني، ميتواند پايدارترين و غنيترين صندوق ذخيرهي ارزي ايرانيان باشد. به شرط آنكه بكوشيم با نفي «بيابانزدايي»، از بيابانيشدن زيستبومهاي تالابي، جنگلي و مرتعي خويش جلوگيري كنيم. دست آخر آنكه براي درج ديدگاههاي خويش ميتوانيد به تارنماي محمّد درويش در نشاني "darvish.info" مراجعه فرماييد.
لوگوي تارنماي محمّد درويش
نظرسنجي
|
